ΗΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Είπαν του ήλιου ...

γιορτάζει η μάνα

κι εκείνος βάλθηκε 

με φως 

τη γη να ντύνει.


Είπαν της θάλασσας ...

γιορτάζει η μάνα

κι αμέσως έγινε 

η φουρτούνα γαλήνη.

Το 'μάθαν τα πουλιά ..

γιορτάζει η μάνα

και το τραγούδι τους 

ξεχείλισε πλημμύρα .

Το 'μαθαν τα άνθη ...

γιορτάζει η μάνα

και μοσχοβόλησε 

η πλάση χίλια μύρα .




Τ'άκουσε η βροχή αλλά δεν έκλαψε ..

δάκρυ δεν κάνει να κυλήσει αυτή η μέρα .

Τ'άκουσε ο ουρανός ..

κι άνοιξε διάπλατα ...

πείτε ευχές μύρια 

ευχές για τη μητέρα !

Χρόνια πολλά μανούλες!

Είσαστε οι άγγελοι μας!

ΤΟ ΘΑΎΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΈΛΟΥ ΜΙΧΑΉΛ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Ανάμνηση Θαύματος Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χωναίς (ή Κολασσαίς).

Σε κάποιο μέρος της Φρυγίας, 

η γη ανέβλυσε αγιασμένο νερό

 με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, 

που γιάτρευε κάθε αρρώστια των ασθενούντων.

 Ένας χριστιανός, λοιπόν, επειδή γιατρεύτηκε η κόρη του, έκτισε ωραιότατο ναό στο όνομα του Αρχιστράτηγου, επάνω στο άγιασμα.

Μετά 90 χρόνια, ήλθε στο ναό κάποιος ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. 

Έμεινε υπηρέτης στο ναό και ζούσε ζωή ασκητική και με εγκράτεια. 

Όταν είδαν αυτό το πράγμα οι ειδωλολάτρες, έπιασαν τον Άρχιππο και τον χτύπησαν δυνατά. 

Έπειτα, όρμησαν να καταστρέψουν το ναό και το άγιασμα. 

Αλλά ώ της μεγάλης δυνάμεως του Αρχαγγέλου! 

Άλλων απ' αυτούς τα χέρια έμειναν παράλυτα 

και άλλους σταμάτησε φράγμα φωτιάς και έτσι γύρισαν όλοι άπρακτοι. 

Όμως το πείσμα και ο θυμός τους ώθησε να κάνουν εκτροπή του κοντινού ποταμού, για να παρασύρει το ναό και να πνίξουν τον Άρχιππο. 

Αλλά και πάλι θαύμα! 

Ο ποταμός γύρισε προς τα πίσω! 

Τότε σκέφθηκαν να ενώσουν και άλλους δύο ποταμούς. 

Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε στον Άρχιππο και, αφού τον έβγαλε έξω από το ναό, έκανε το σημείο του σταυρού και οι ποταμοί στάθηκαν σαν τείχος.

 Πρόσταξε, έπειτα, να χωνευθούν και πράγματι, κατά παράδοξο τρόπο, έως σήμερα στο μέρος εκείνο τα νερά των ποταμών χωνεύονται. 

Και γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε Χώναι.

Ἀπολυτίκιον  

Ἦχος δ’.

Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσης ἡμᾶς, σκέπη τῶν πτερύγων, τῆς ἀῢλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ὡς νεφέλη ὠράθης ἐπισκιάζουσα, Μιχαὴλ Ταξίαρχο τῷ σῷ ἁγίω ναῶ, ὑετίζων δαψιλῶς ὕδωρ ἀθάνατον ὅθεν ὡς ἄλλη κιβωτόν, διεφύλαξας αὐτόν, καὶ ρείθρων τῶν ποταμῖων, τὸν ροῦν ἠκόντιαας πόρρω, πρὸς εὐφροσύνην τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Ἀρχιστράτηγε Θεοῦ, λειτουργὲ θείας δόξης, τῶν ἀνθρώπων ὁδηγέ, καὶ ἀρχηγὲ τῶν Ἀσωμάτων, τὸ συμφέρον ἡμῖν αἴτησαι, καὶ τὸ μέγα ἔλεος, ὡς τῶν Ἀσωμάτων ἀρχιστράτηγος.

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΓΑΠΑ ΕΝΑΝ ΑΝΔΡΑ, ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΑ!

Aν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά!

Διάλεξε εκείνον που η ψυχή του έλκεται απ’ την δική σου ξεκάθαρα, εκείνον που είναι τόσο γενναίος, ώστε να μπορεί να φοβάται.

Δέξου το χέρι του και οδήγησε τον απαλά στο αίμα της καρδιάς σου.

Εκεί που μπορεί την ζεστασιά σου επάνω του να νιώσει και την ανάπαυση εκεί.

Και κάψε το βαρύ φορτίο του πάνω στις φλόγες της φωτιάς σου.

Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια του και δες τι κείτεται σε αδράνεια ή σε εγρήγορση, ντροπαλά ή σε προσμονή εκεί μέσα.

Κοίτα μέσα στα μάτια του και δες εκεί τους πατεράδες του και τους παππούδες του και όλους τους πολέμους που τα πνεύματα τους πολέμησαν σε κάποια μακρινή χώρα, σε κάποια μακρινή εποχή.

Πρόσεξε τους πόνους, τους αγώνες, τα βάσανα και τις ενοχές του, δίχως κρίση, και άφησε τα όλα να χαθούν….

Αισθάνσου το αρχέγονο του φορτίο.

Και νιώσε πως το μόνο που ψάχνει είναι ένα ασφαλές καταφύγιο σε σένα.

Άφησε τον να λιώσει μέσα στο σταθερό σου βλέμμα.

Και να ξέρεις πως δεν χρειάζεται να αντανακλάς την οργή.

Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά!

Στάσου μπροστά του, με όλη την μεγαλοπρέπεια της γυναίκας που είσαι, με τον αέρα της ευάλωτης σου φύσης.

Στο παιχνίδι της παιδικής σου αθωότητας ως τα βάθη του θανάτου σου.

Ανθισμένη πρόσκληση, απαλά να δίνεις χώρο, επιτρέποντας τις δυνάμεις του ως άνδρα να έρθουν κοντά σου … 

και να κολυμπήσετε στην μήτρα της γης, σε ανείπωτη γνώση, και οι δυο σας μαζί…

Και όταν αποσύρεται… 

επειδή θα αποσυρθεί… 

τρέχοντας φοβισμένος στην σπηλιά του, μάζεψε τις γιαγιάδες σου γύρω του … 

να τον τυλίξουν με την σοφία τους.

Άκου τους απαλούς καθησυχαστικούς τους ψιθύρους.

Ηρέμησε την φοβισμένη κοριτσίστικη σου καρδιά που σε παροτρύνει σε ανησυχία … 

και περίμενε με υπομονή την επιστροφή του.

Στάσου και τραγούδα στο κατώφλι του, ένα τραγούδι μνήμης για τον απαλύνει, για μια ακόμα φορά.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά!

Μην προκαλείς το μικρό αγόρι μέσα του.

Με υποκρισίες και πόθους και κατάκτηση και κόλπα, μοναχά για να τον τραβήξεις … 

σε έναν ιστό καταστροφής, σε ένα μέρος με χάος και μίσος, πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε πόλεμο που δόθηκε από τα αδέρφια του.

Αυτό δεν είναι θηλυκότητα, είναι εκδίκηση.

Αυτό είναι το δηλητήριο των διεστραμμένων διαδρομών.

Της κακομεταχείρισης των αιώνων, του βιασμού του κόσμου μας.

Και αυτό δεν δίνει εξουσία σε μια γυναίκα, την μειώνει καθώς τον ευνουχίζει.

Και μας σκοτώνει όλους.

Και αν η μάνα του τον κρατούσε ή δεν μπόρεσε...

Δείξε του την αληθινή μάνα τώρα….

Κράτα τον και οδήγησε τον στην χάρη σου και στα βάθη σου.

Σφιχταγκαλιάζοντας τον στο κέντρο του πυρήνα της Γης.

Μην τον τιμωρείς για τις πληγές που πιστεύεις πως δεν ικανοποιούν τις ανάγκες σου ή τα κριτήρια σου.

Κλάψε γι’ αυτόν γλυκά ποτάμια….

Μάτωσε τα όλα πίσω προς επιστροφή στο σπιτικό σας.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά!

Αγάπα τον τόσο που να είναι γυμνός και ελεύθερος.

Αγάπα τον τόσο που θα ανοίξεις το κορμί σου και την ψυχή σου στον κύκλο της ζωής και του θανάτου.

Και ευχαρίστησε τον για την ευκαιρία καθώς χορεύετε μαζί μέσα από μαινόμενους ανέμους και ήρεμα λαγκάδια…

Να είσαι τόσο γενναία που να είσαι εύθραυστη και άφησε τον να ξεδιψάσει στα απαλά προτασσόμενα πέταλα της ύπαρξης σου…

Πες του πως μπορεί να σε κρατά, να στέκεται και να σε προστατεύει.

Πέσε στην αγκαλιά του και εμπιστέψου τον πως θα σε πιάσει ακόμα κι αν έχεις πέσει χίλιες φορές στο παρελθόν.

Μάθε του πώς να παραδίδεται με το να του παραδίδεσαι εσύ.

Και γίνετε ΕΝΑ μέσα στο γλυκό τίποτα, μέσα σε αυτού του κόσμου την καρδιά.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά!

Ενθάρρυνε τον, θρέψε τον, επίτρεψε του, άκουσε τον, κράτησε τον, θεράπευσε τον.

Κι εσύ, σε ανταμοιβή, θα τραφείς και θα υποστηριχθείς και θα προστατευτείς από δυνατά μπράτσα και καθαρές σκέψεις και εστιασμένα βέλη.

Επειδή μπορεί, αν τον αφήσεις να στο δείξει, να δεις πως είναι όλα όσα ονειρεύεσαι….

Ποίημα ανώνυμης σαμάνας

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Σ΄ ΑΓΑΠΩ!

Μία υπέροχη ιστορία για το Σ΄ΑΓΑΠΩ!!!

Κάποτε πριν από πολλά- πολλά χρόνια μαζευτήκανε όλοι οι σοφοί του κόσμου για να αποφασίσουνε και να δώσουνε ένα όνομα σε ένα από τα συναισθήματα που νοιώθανε και δεν είχαν καταφέρει να το ονοματίσουν.

Είχαν παιδευτεί πολύ την τελευταία φορά που είχαν ξαναμαζευτεί για να κάνουν κάτι αντίστοιχο σε ένα άλλο συναίσθημα, αλλά τότε είχαν βρει εύκολα την λύση.  
 

«ΕΡΩΤΑ» το είχανε ονομάσει και είχανε καθαρίσει.
 

Δεν αξίζει τον κόπο να καθίσω να σας το εξηγήσω γιατί ΕΡΩΤΑΣ είναι και αέρας γίνεται και χάνεται...... 

Εδώ όμως τα πράγματα ήτανε διαφορετικά. 

Στο νέο αυτό συναίσθημα υπήρχε: 

Ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, και πολλά άλλα στοιχεία που το καθιστούσαν κορυφαίο.
 

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.....
 

Μετά από σκέψεις ωρών .......................
 

Κάποιος από όλους σηκώθηκε, έβαλε τα χέρια στη μέση και είπε :
 

« ΘΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ «Α» ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ  ΌΛΩΝ»

 
 

Ένας άλλος συμπλήρωσε « και θα συνεχίζει με τα γράμματα «ΓΑ» γιατί αυτά δίνουν μια συνέχεια , και ένα τέτοιο συναίσθημα δεν μπορεί να κρατάει λίγο αλλά αν είναι δυνατόν για πάντα.

 

Ένας τρίτος συνέχισε «μια τέτοια λέξη πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει και το γράμμα «Π» γιατί αυτό είναι η βάση όλων των Μαθηματικών και της έννοιας του Σύμπαντος και δεν μπορεί αυτό να λείπει.

«Στο τέλος ένας πολύ μα πολύ γέρος συμπλήρωσε «ότι αρχίζει με το «Α» που είναι η αρχή όλων 

Θα πρέπει να τελειώνει με το «Ω»

Αυτό είναι το τέλος όλων και ένα τέτοιο συναίσθημα πρέπει να περιέχει τα πάντα. 

Να φτάνει μέχρι το τέλος. 

 

Από το «Α» λοιπόν ως το «Ω». 

 

Όλοι χειροκρότησαν και συμφώνησαν.
 

Φώναξαν λοιπόν τον τελάλη και του ζήτησαν να απαγγείλει την λέξη για να δουν ποιό ήταν το τελικό αποτέλεσμα.....
 

«ΑΓΑΠΩ» ΕΙΠΕ Ο ΤΕΛΑΛΗΣ.............
 

«Πιο δυνατά « του ζήτησαν............................
 

«ΑΓΑΠΩΩΩ» ΞΑΝΑΕΙΠΕ Ο ΤΕΛΑΛΗΣ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ
 

«Πιο δυνατά « του ζήτησαν ..........................
 

«ΑΓΑΠΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ» επανέλαβε εκείνος.
¨

Όλοι έμειναν ευχαριστημένοι αλλά κάτι ακόμα τους χάλαγε......

Αυτό το ΩΜΕΓΑ ήταν πολύ παιχνιδιάρικο και ήθελε συνέχεια να φεύγει. 

Όσο πιο πολύ ακουγόταν στην λέξη τόσο μεγαλύτερη βαρύτητα της έδινε αλλά ταυτόχρονα ήταν ένα βήμα πριν το φευγιό. 

Και αν το ΩΜΕΓΑ έφευγε πάει η λέξη, κατέρρεε... 

Έτσι τι να κάνουν για να το κρατήσουν, αποφάσισαν να του βάλουν μια περισπωμένη από πάνω για να το κρατάει.....
 

ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΠΕΤΥΧΕ...
 

ΚΑΙ Η ΛΕΞΗ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ
 

Όμως καλή η θεωρία αλλά στην πράξη τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο εύκολα:
 

Οι άνθρωποι την πολυχρησιμοποίησαν , την έλεγαν χωρίς να την πολυσκεφτούν , και με το πέρασμα του Χρόνου η Περισπωμένη φθάρθηκε και άρχισε να χαλάει.....
 

Δεν της έδωσαν σημασία, όπως συμβαίνει στα περισσότερα σημαντικά πράγματα δυστυχώς...

 

Και έφτασε η στιγμή που η καημένη η περισπωμένη έλιωσε τελείως.
 

 

ΚΑΙ ΤΟΤΕ , ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ... ΠΕΤΑΞΕ ΜΑΚΡΙΑΑΑΑΑΑ
 

 Και εμείς από τότε ψάχνουμε να βρούμε το χαμένο ΩΜΕΓΑ της αγάπης!

http://skouliki-skoulikia.blogspot.com