Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

" Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό,

δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά.

Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση 

του μεγάλου σπάγκου,

δεν εκατάλαβε τη δύναμη του αέρα.

Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη

και την πρωτοβουλία του παιδιού

που βλέπει να κινδυνεύει

στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός,

δεν ένιωσε τη χαρά του

να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση ".

Με αυτά τα λόγια ο Κεφαλλονίτης λαογράφος Δημήτριος Λουκάτος δίνει μια άλλη διάσταση στο αγαπημένο, για μικρούς αλλά και μεγάλους, υπαίθριο παιχνίδι που τηρείται κάθε χρόνο ως έθιμο της Καθαρής Δευτέρας.

Ο ΕΡΩΤΑΣ! ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΑ ΤΗΣ ΑΛΚΥΩΝΗΣ

Ξέρεις τι είναι 

ο έρωτας;

Το άγριο μπλε 

της θάλασσας.

Το βαθύ κόκκινο 

της παπαρούνας.

Το φλύαρο 

πράσινο 

του λιβαδιού.

Το μεθυσμένο 

πορτοκαλί 

του χειμωνιάτικου 

ήλιου.

H αγάπη πρέπει πάντοτε 

να σε συνοδεύει

να σου κρατάει συντροφιά

να γέρνεις στον ώμο της

και να ονειρεύεσαι !

Κάθε φορά 

που πέφτει η βροχή 

πάνω στο 

τριαντάφυλλο, 

θα σου στέλνω 

ένα φιλί 

να κρύβεις τ' όνειρό σου.

Αλλά εγώ μιλώ 

για την άλλη 

αγάπη

Την υπερβατική 

Αυτή που ντύνει με βελούδο την ψυχή

Αυτή που διώχνει 

τους σκορπιούς 

από τη σκέψη

Αυτή που σπάει 

το συρματόπλεγμα 

του εαυτού σου

Αυτή 

που δεν βγαίνει 

από το στόμα

Ξεχύνεται 

από την αφή και την ανάσα

Είναι 

μια καινούρια 

μέρα, 

αγόρι μου

Πλύσου, 

χτενίσου, 

ψιθύρισε ένα τραγουδάκι 

και ξεκίνα

Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω

Έζησα τόσα χρόνια 

σε τούτη τη γη

Δεν αρνήθηκα ποτέ 

τα λάθη μου

Δε γουστάρω 

τους ανθρώπους 

που είναι ατσαλάκωτοι

Αξίζει να ζεις 

μέσα στη γυάλα, 

από το φόβο μην πληγωθείς;

Αξίζει να βάζεις αμπάρες

στην ψυχή σου, 

από το φόβο 

μην μπει κανείς 

και σε ληστέψει;

Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. 

Κι όταν τσακίζεσαι, 

να ‘χεις το θάρρος να λες:

Με γεια μου με χαρά μου.

Φτου κι από την αρχή τώρα. 

Όχι κακομοιριές 

και κλαψούρες.

Η ζωή είναι όμορφη,

παλικάρι μου, 

μόνο όταν τη ζεις. 

Όταν κυλιέσαι μαζί της.

Πότε σε λασπουριές 

και πότε σε ροδοπέταλα. 

Κράτα τις αναμνήσεις σου 

και προχώρα

Τι φταις αλήθεια... 

κανείς δεν σου 'μαθε

το δρόμο για το εμείς

-Δεν ξέρω αν υπάρχει 

άλλο πλάσμα 

επί της γης, 

που να υπηρετεί 

και να λατρεύει 

τόσο το εφήμερο όσο εσύ!

μου είπε κάποτε ένας εραστής μου.

-Αμέ υπάρχει. 

Οι πεταλούδες! 

του απάντησα.

Αλκυόνη Παπαδάκη

Επιμέλεια-Παρουσίαση Καίτη Σαμαρτζή 

www.angelsroads.gr

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Σ΄ ΑΓΑΠΩ!

Μία υπέροχη ιστορία για το Σ΄ΑΓΑΠΩ!!!

Κάποτε πριν από πολλά- πολλά χρόνια μαζευτήκανε όλοι οι σοφοί του κόσμου για να αποφασίσουνε και να δώσουνε ένα όνομα σε ένα από τα συναισθήματα που νοιώθανε και δεν είχαν καταφέρει να το ονοματίσουν.

Είχαν παιδευτεί πολύ την τελευταία φορά που είχαν ξαναμαζευτεί για να κάνουν κάτι αντίστοιχο σε ένα άλλο συναίσθημα, αλλά τότε είχαν βρει εύκολα την λύση.  
 

«ΕΡΩΤΑ» το είχανε ονομάσει και είχανε καθαρίσει.
 

Δεν αξίζει τον κόπο να καθίσω να σας το εξηγήσω γιατί ΕΡΩΤΑΣ είναι και αέρας γίνεται και χάνεται...... 

Εδώ όμως τα πράγματα ήτανε διαφορετικά. 

Στο νέο αυτό συναίσθημα υπήρχε: 

Ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, και πολλά άλλα στοιχεία που το καθιστούσαν κορυφαίο.
 

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ.....
 

Μετά από σκέψεις ωρών .......................
 

Κάποιος από όλους σηκώθηκε, έβαλε τα χέρια στη μέση και είπε :
 

« ΘΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ «Α» ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ  ΌΛΩΝ»

 
 

Ένας άλλος συμπλήρωσε « και θα συνεχίζει με τα γράμματα «ΓΑ» γιατί αυτά δίνουν μια συνέχεια , και ένα τέτοιο συναίσθημα δεν μπορεί να κρατάει λίγο αλλά αν είναι δυνατόν για πάντα.

 

Ένας τρίτος συνέχισε «μια τέτοια λέξη πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει και το γράμμα «Π» γιατί αυτό είναι η βάση όλων των Μαθηματικών και της έννοιας του Σύμπαντος και δεν μπορεί αυτό να λείπει.

«Στο τέλος ένας πολύ μα πολύ γέρος συμπλήρωσε «ότι αρχίζει με το «Α» που είναι η αρχή όλων 

Θα πρέπει να τελειώνει με το «Ω»

Αυτό είναι το τέλος όλων και ένα τέτοιο συναίσθημα πρέπει να περιέχει τα πάντα. 

Να φτάνει μέχρι το τέλος. 

 

Από το «Α» λοιπόν ως το «Ω». 

 

Όλοι χειροκρότησαν και συμφώνησαν.
 

Φώναξαν λοιπόν τον τελάλη και του ζήτησαν να απαγγείλει την λέξη για να δουν ποιό ήταν το τελικό αποτέλεσμα.....
 

«ΑΓΑΠΩ» ΕΙΠΕ Ο ΤΕΛΑΛΗΣ.............
 

«Πιο δυνατά « του ζήτησαν............................
 

«ΑΓΑΠΩΩΩ» ΞΑΝΑΕΙΠΕ Ο ΤΕΛΑΛΗΣ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ
 

«Πιο δυνατά « του ζήτησαν ..........................
 

«ΑΓΑΠΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ» επανέλαβε εκείνος.
¨

Όλοι έμειναν ευχαριστημένοι αλλά κάτι ακόμα τους χάλαγε......

Αυτό το ΩΜΕΓΑ ήταν πολύ παιχνιδιάρικο και ήθελε συνέχεια να φεύγει. 

Όσο πιο πολύ ακουγόταν στην λέξη τόσο μεγαλύτερη βαρύτητα της έδινε αλλά ταυτόχρονα ήταν ένα βήμα πριν το φευγιό. 

Και αν το ΩΜΕΓΑ έφευγε πάει η λέξη, κατέρρεε... 

Έτσι τι να κάνουν για να το κρατήσουν, αποφάσισαν να του βάλουν μια περισπωμένη από πάνω για να το κρατάει.....
 

ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΠΕΤΥΧΕ...
 

ΚΑΙ Η ΛΕΞΗ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ
 

Όμως καλή η θεωρία αλλά στην πράξη τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο εύκολα:
 

Οι άνθρωποι την πολυχρησιμοποίησαν , την έλεγαν χωρίς να την πολυσκεφτούν , και με το πέρασμα του Χρόνου η Περισπωμένη φθάρθηκε και άρχισε να χαλάει.....
 

Δεν της έδωσαν σημασία, όπως συμβαίνει στα περισσότερα σημαντικά πράγματα δυστυχώς...

 

Και έφτασε η στιγμή που η καημένη η περισπωμένη έλιωσε τελείως.
 

 

ΚΑΙ ΤΟΤΕ , ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ... ΠΕΤΑΞΕ ΜΑΚΡΙΑΑΑΑΑΑ
 

 Και εμείς από τότε ψάχνουμε να βρούμε το χαμένο ΩΜΕΓΑ της αγάπης!

http://skouliki-skoulikia.blogspot.com

Φεβρουάριος Ο Μήνας των Καθαρμών.

Καλό και Ευλογημένο μήνα!

Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα. 

Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός. 

Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών. 

Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός. 

Φεβρουάριος (Φέβρουο) ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς. 

Eπειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα....

Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα. 

Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.

Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.

Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Κάθε τέσσερα χρόνια που έχουμε δίσεκτο έτος, ο λαός μας πιστεύει ότι είναι κακότυχο. 

Λέγεται επίσης Φλιάρης, Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος), Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους και Κούτσουρος.

Οι δύο λέξεις Φεβρουάριος, Φλεβάρης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους άσχετα αν συμπτωματικά ταιριάζουν τόσο ώστε η μια να προέρχεται από την άλλη. 

Το ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ρωμαϊκό από τους Ρωμαίους θεούς Φεβρούα των καθαρμών και Φέβρουο των νεκρών. 

Το ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης. 

Ο λαός μας παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή «ανοίγει τις φλέβες του» και γεμίζει τη γη νερά. 

Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. 

Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια «φλεβαρίζουν από τις βροχές Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. 

Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. 

Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). 

Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής. 

Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_5555.html

Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει! 

Φλεβάρης των φλεβών-Παντελής Θαλασσινός

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα
μια άλλη χρόνους τέσσερις χαμένη
σαν άσωτη επιστρέφει, μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει